به مناسبت روز جهانی اسکان بشر ، شهرداری تهران برنامه های مختلفی در شهر تهران از جمله " جشنواره بچه های سبز " در مرکز آموزش های اجتماعی منطقه 9 برگزار کرد.
در این برنامه پیام آقای بانکیمون ( دبیرکل سازمان ملل متحد ) از سوی معاون اطلاعات سازمان بین الملل قرائت شد .
البته کلاس سومی های دبستان دخترانه سعادت  حاضران اصلی این برنامه بودند و آیا از پیام بانکیمون چیزی عایدشان شد یا نه ! الله و اعلم ......

ساعت آفتابی یکی از صنایع دست ساز بشر بوده  که هزاران سال از ساخت اولین آن می گذرد . طی ماه های گذشته دکتر احمد دالکی پدر علم نجوم آماتور ایران ، با تشکیل کانون علم نجوم در یکی از بزرگترین مرکز فرهنگی و اجتماعی غرب تهران ( خانه مشق استاد معین ) با مجموعه شهرداری تهران همکاری نزدیکی داشته و در این زمینه بیش از 10 ساعت آفتابی برای بوستان های شهر تهران طراحی و اجرا کرده است که قطر این ساعت ها از نیم متر تا یک متر بوده است ....

بعضی اوقات دلم برای دوستان شهرداری ( چی ) می سوزد ! اصلا آتش می گیرد و کباب می شود ... این اوقات می تواند زمانی باشد که یک کارگر زحمتکش شهرداری ( بخوانید پیمانکار شهرداری ) در خیابانی طویل ،  خانه به خانه کیسه های زباله را درون خودروی حمل می اندازد و محله را از آلودگی پاک می کند و درست 5 دقیقه بعد از آن ، آقا یا خانمی محترم یا محترمه ! زباله خانگی خود را از پنجره منزلش به وسط خیابان و کوچه پرت می کند و یا اینکه قدم رنجه می کند و خیلی محترمانه آن را  کنار در منزل خود قرار می دهد ...

سما :هادی ساعی ، قهرمان پرافتخار کشورمان در المپیک پکن به همراه آخرین گروه از کاروان ورزش ایران اعزامی به این بازی ها عصر امروز در فرودگاه بین المللی امام خمینی مورد استقبال محمد باقر قالیباف شهردار تهران ، تنی چند از اعضای شورای اسلامی شهر تهران و مردم ورزش دوست قرار گرفت .

بر اساس دستور شهردار تهران که توسط امانی قائم مقام معاونت اداری و مالی شهرداری تهران به رسانه ها ابلاغ شد از ابتدای خردادماه کلیه نائبان محل و همچنین عوامل سدمعبر نواحی با اجرای سراسری طرح ناحیه محوری از گردونه شهرداری تهران حذف شدند .
با حذف کلی این افراد ( با احترام به برخی از نائبان محل شاغل در شهرداری تهران ) طبق پیش بینی شهرداری تهران واژگان مانوسی چون حق حساب ؛ رشوه ؛ زیر میز به مرور از مجموعه شهرداری رخت  بست و  مردم با افرادی که خواستار پول چای بوده اند برخورد نخواهند داشت .
به این شکل طی دوره ای کوتاه مدت ( و شاید بلند مدت ) این امر تاثیر خود را در شهروندان به جا خواهد گذاشت و دیدگاه مردم نسبت به مدیریت شهری تغییر خواهد کرد...   ایجاد اعتماد
طی دوره ای که دکتر قالیباف به سمت شهردار تهران درآمده است کارهای بزرگی در این شهر به انجام رسیده که جدا از پروژه های مهم شهری ( تونل رسالت - بزرگراه شهید کاظمی - خط اتوبوس های سریع السیر - تونل جمع آوری آبهای سطحی و ... ) ؛ بحث مسائل اجتماعی در این جریان پررنگ تر بوده است .

با راه اندازی مرکز نظارت همگانی ۱۸۸۸ ساکنان شهر تهران به راحتی می توانستند انتقادات ؛ پیشنهادات و شکایات خود را به مدیریت شهری اعلام کنند .
در ابتدا تصور می شد که پیام هایی که در سامانه ۱۳۷ بدون پاسخ مانده و یا اقدام نشده است با تماس مجدد با این سامانه به انجام برسد  ولی این سامانه نیز همچون ۱۳۷ در پاسخگویی به برخی از پیام ها عاجز بود ولی در کل عملکرد مناسبی داشت و با گذشت یکسال از فعالیت گولهینامه بین المللی نیز دریافت کرد.
یکی از پیام های همیشگی  شهروندان با ۱۸۸۸ شکایت از پرسنل شهرداری ؛ به ویژه نائب محل ؛ پلیس ساختمانی و عوامل سد معبر نواحی بود ...
شهروندان به صراحت از دریافت رشوه و حق حساب توسط نائبان محل یاد می کردند که این حکایت از سالهای دور برای کسانی که کار ساخت و ساز کرده اند  و یا کسانی که توسط وانت بار به فروش اجناس خود ( میوه و سبزیجات و ... ) مشغولند عادی بوده و  واژه هایی نظیر حق حساب و رشوه و ... واژگانی آشنا و همیشگی بوده است .
از قدیم الایام همواره از نیروها ی شهرداری به عنوان افرادی باج گبر ؛ حق حساب بگیر و  زیر میز بگیر !! یاد میشد و همین موضوع افکار عمومی را نسبت به نام « شهرداری » بدبین کرده بود .

نزدیک به ۳ سال از واگذاری صندلی شخص اول مدیریت شهری به محمد باقر قالیباف شهردار تهران گذشته است .
شهردار تهران در این ۳ سال سعی بر آن داشت تا با ارتباط مستقیم با شهروندان ( چهره به چهره حقیقی و حتی چهره به چهره مجازی ) از سوی مناطق و حتی شهرداری تهران به ساکنان پایتخت ارائه خدمت کرده و تا حد ممکن رضایت آنها را بدست آورد.
تغییر ساختاری مرکز ۱۳۷ شهرداری تهران ( تودیع  مسئولیت ۱۳۷ از  اداره کل روابط عمومی شهرداری تهران و واگذاری به خدمات شهری ) و تغییر نام به مرکز فوریت های خدمات شهری ۱۳۷ اولین اقدامی بود که شهروندان را در ردیف مخاطبان روزمره شهرداری تهران قرار می داد.
در ابتدا ( با وجود کاستی های که وجودشان  طبیعی بود  ) خدمات گسترده ای به شهروندان ارائه شد و این رضایتمندی شمارگان تماس ها را افزایش داد .  ( ایجاد اعتماد ) تماس ها به قدری افزایش یافت که دیگر تعداد محدود عوامل کارگری و امکانات موجود در نواحی مناطق شهرداری تهران پاسخگوی نیازها نبود.
این نبود امکانات و افزایش شکایتها  شخص دکتر قالیباف را بر آن داشت تا فکر تازه ای کند ! این تفکر حاصلی نداشت جز اجرای طرح جهادی ۱۳۷ ....

از قدیم و ندیم موضوع  بالای شهر و پائین شهر  و پول دار و بی پول ؛ دارا و ندار و این جور حرفها مطرح بوده !
اون بالا مالاها که اسمش شمال شهره !  جاییه که خونه های گنده خوشگل و شیک داره و آدم هاش هم چون اونجا زندگی میکنن ! قدر مسلم با اون آدم های پائین مائین ها ( همون سمت خونه ما ) فرق میکنن !
البته چون آدمهاش هم فرق میکنن ( توشون دکتر و مهندس و وکیل و وزیر و ... است ) نهادها هم بر خودشون فرض دارن که بهشون حسابی برسن ( البته نه به خودشون ! چون اونها بلدن که چطوری به خودشون برسن و ما باید بریم بوق بزنیم ) یعنی اینکه خیابونهاشون تر و تمیز کنن  ! کاری کنن که چمن هاشون سرسبز باشه !  چراغهای خیابونهاشون پرنورتر  بشه ! پارکهاشون ژیگول بشه  و ...
توی نقشه و پهنه تهران خودمون ! منطقه ۲ جایی بود که اون بالا مالاها فرحزاد و شهرک غرب و سعادت آباد و ... داره  و وسطهاش ستارخان و گیشا و .... اون پائین مائیناش هم طرشت و خط آخرش هم خیابان آزادی !!
خیابان آزادی با وجود اینکه وزارتخونه ( کار و امور اجتماعی ) و سازمان کشوری ( حج و اوقاف ) و دانشگاه بزرگ و قدیمی شریف و خیلی چیزهای دیگه رو توی خودش جا داده ! اما به خاطر اینکه پائین ترین نقطه منطقه ۲ بوده ! محل مناسبی برای هزینه کردن نمیتونسته باشه و توی این سالها مظلوم واقع شده ...

مدتی قبل برای انجام ماموریت اداری ! به یکی از مدارس مرکز شهر تهران رفتم

با ورود به این مدرسه ، ناخودآگاه به قسمتهای مختلف این مکان آموزشی سرک کشیدم ! از بالاترین نقطه ساختمان تا پائین ترین و حیاطی که کاربری زمین بازی کودکان را نیز به همراه داشت .( البته در ورودی پشت بام قفل بود و ازپشت شیشه دود گرفته این قسمت از ساختمان را نظاره کردم .

یکی از نکاتی که در این بازدید 20 دقیقه ای !! برایم جالب بود ، قدمت بالای مدرسه ای ممتاز در یکی از اقتصادی ترین مراکز شهر تهران بود.

این مدرسه علاوه بر در و دیوار کثیف و کهنه ، فاقد اسکلت بندی فلزی و مقاوم بود که حتی با نواخته شدن زنگ استراحت و خروج دانش آموزان از کلاس درس ، لرزش ساختمان به خوبی قابل احساس و لمس بود .

راه پله های طبقات ، از کمترین اصول ایمنی برخوردار بود و با کمی ازدحام ، امکان سقوط دانش آموزان ، ترس و دلهره را در وجود بیننده به ارمغان می آورد و نبود سیستم گرامیش و سرمایش امروزی ، حکایت سختی تحصیل برای بچه های این مدرسه را داشت .